Ignacy Potocki
Dyplomata, funkcjonariusz publiczny, pedagog
- Urodzony
- 28 lutego 1750, Radzyń Podlaski
- Zmarł
- 1809, Wiedeń
- Zawody
- dyplomata, funkcjonariusz publiczny, pedagog
Ignacy Potocki, właściwie Roman Ignacy Franciszek Potocki, urodził się 28 lutego 1750 roku w Radzyniu Podlaskim. Uczył się w Collegium Nobilium w Warszawie, a następnie studiował nauki prawne w Rzymie. Był politykiem, dyplomatą, pedagogiem, publicystą, dramatopisarzem, poetą, historykiem i tłumaczem. Od 1773 roku działał w Komisji Edukacji Narodowej, a w 1774 roku przygotował projekt reformy szkolnictwa średniego. Był także inicjatorem i przewodniczącym Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych.
Pełnił między innymi funkcje marszałka Rady Nieustającej i marszałka wielkiego litewskiego. W czasie Sejmu Czteroletniego uczestniczył w pracach nad zmianą ustroju Rzeczypospolitej. Wraz z Hugonem Kołłątajem miał duży udział w tworzeniu Konstytucji 3 Maja. Podczas insurekcji kościuszkowskiej zasiadał w Radzie Najwyższej Narodowej i kierował Wydziałem Interesów Zagranicznych. Po uwolnieniu z niewoli rosyjskiej zajmował się studiami historycznymi i pracą literacką. W 1809 roku wrócił do działalności politycznej, a następnie zmarł w Wiedniu podczas misji dyplomatycznej. Był współautorem dzieła „O ustanowieniu i upadku Konstytucji 3 maja”.
Na podstawie artykułu „Ignacy Potocki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.